De Britse krant The Telegraph brengt vandaag een opmerkelijk interview met leden van de rockband Led Zeppelin. Daarin spreken ze vooral over hun ontmoeting met Elvis, nu 35 jaar geleden. Hieronder volgt het krantenartikel, en helemaal onderaan, vind je de Nederlandse samenvatting.
It’s hard to believe that they were ever in the same room, but in 1972 the two diametrically opposed corners of the music world came together. Led Zeppelin met Elvis Presley. The matchmaker was their mutual promoter, Jerry Weintraub (later to produce the Ocean’s 11 series with George Clooney and Brad Pitt), who took Jimmy Page and Robert Plant up to Presley’s Las Vegas hotel suite.
Zeppelin’s music then permeated the airwaves. They were enormously popular, an enigmatic force of hard rock. Presley had already reinvented himself as the jump-suited King of Vegas, and an “honorary drug-enforcement” pal of Richard Nixon’s.
For the first few minutes of the summit meeting, Elvis ignored Led Zeppelin. The room was filled with an awkward silence. Bodyguards monitored the temperature. Jimmy Page – who had first picked up a guitar after hearing Elvis singing Baby Let’s Play House on overseas American radio – began to fidget. What was going on? Did Elvis really want to meet them? Was this a big misunderstanding?
Finally Elvis turned to his guests. His first question had nothing to do with Zeppelin’s music. It was their roguish reputation that interested him. “Tell me,” asked Elvis, “is it true, these stories about you boys on the road?”
For a surreal moment, they found themselves staring at the three-dimensional embodiment of their own youthful rebellion. Plant spoke first, without cracking a smile. “Of course not,” he said. “We’re family men. In fact, I get the most pleasure out of walking the hotel corridors, singing your songs.” Plant leaned forward, and offered his own best Elvis Presley impersonation. “Treat me like a foooool, treat me mean and cruuuel, but loooooove me…”
Presley eyed Plant very carefully. Presley’s “Memphis Mafia” studied the moment with growing intensity. And then Presley burst out laughing. The bodyguards burst out laughing. Suddenly, the atmosphere was dorm-room friendly.
For the next two hours, Presley entertained them with his own road stories, and tales from his movie-making days. He confessed that he had never heard Led Zeppelin’s music, except for the one song his stepbrother played him – Stairway to Heaven. “I liked it,” said Presley.
Later, walking down the hallway from the hotel room, Page and Plant congratulated themselves on their meeting with the King. Had it really gone as well as it seemed? The answer arrived a moment later.
“Hey,” came a voice from down the hall. Elvis had poked his head out the door. They would never meet again, but this last image was one for the memoirs. It was Presley, serenading his new hard-rock friends with a perfect imitation of Robert Plant doing him. “Treat me like foooool…”
[b]Het is moeilijk te geloven dat ze ooit in de zelfde ruimte waren, maar in 1972 kwamen de twee diametraal tegengestelde uitersten van de muziekwereld samen in dezelfde kamer. De bandleden van Led Zeppelin ontmoetten Elvis Presley backstage, met hun wederzijdse promotor, Jerry Weintraub als go-between. Het was 1972, en de muziek van Zeppelin was op haast elk radiostation te horen. Terwijl Elvis Presley zich had gevestigd als onbedreigde Koning van Vegas, was het Led Zeppelin die dat jaar de meeste platen zou verkopen.
Die heel ongewone ontmoeting is lange tijd ‘geheim’ gebleven, maar nu lichten de leden van Led Zeppelin toch een tipje van de sluier op. Samen in dezelfde ruimte, bleek aanvankelijk vooral ongemakkelijk te zijn, voor beide partijen. Er werd gezwegen, de bodyguards van Elvis hielden de scène nauw in de gaten, klaar om in te grijpen als de pijnlijke stilte wat te lang zou duren. Jimmy Page twijfelde in die eerste seconden zelfs of die ontmoeting wel verstandig was geweest. Wilde Elvis hen echt wel ontmoeten, of was hij wat gepushed? Was dit een groot misverstand? Tot Elvis uiteindelijk het ijs brak, en hen een vraag stelde, die niets met de muziek van Zeppelin te maken had. Het was vooral hun ‘struise’ reputatie die hem interesseerde. “Vertel me eens,” vroeg Elvis, “is waar, wat ze over jullie vertellen, als je ‘on the road’ bent?” “Natuurlijk niet,” lachte Jimmy Page. “Wij zijn gewone, familiemensen. Het liefste wat ik doe, als ik weer eens in een vreemd hotel ben, is door de gangen lopen en één van jouw liedjes zingen; “Treat me like a fool…”
De Memphis Maffia zweeg heel even, tot Elvis in lachen uitbarstte. Meteen was de toon gezet: het zou een luchtig onderonsje worden, wat uiteindelijk bijna twee uur zou duren. Elvis vertelde de groep zelf over wat hij ‘on the road’ had meegemaakt, en bekende dat hij nooit de muziek van Led Zeppelin had gehoord, op één nummer na, wat zijn stiefbroer David Stanley hem had laten horen: “Stairway to Heaven”. Elvis kende dat nummer wél, en vond het lekker klinken.
Toen de groep weer buiten was, vroeg gitarist Jimmy Page zich meteen af of die ontmoeting echt zo vlot was gelopen, dan hij dacht? Of had hij toch iets verkeerd gezegd? Het antwoord kwam een paar seconden later. “Hey,” riep een stem in de gang hem na. Het was Elvis, die het eerste grapje nog niet vergeten was, en zong: “Treat me like a fool…”