Pearl Harbor: Een stuk Amerikaanse geschiedenis dat ook deel uitmaakt van Elvis zijn leven!
Het is eind 1960, wanneer na het lezen van een krantenartikel over geldinzamelingen om een monument op te richten ter nagedachtenis aan de USS Arizona, dat zonk na een Japanse aanval op Pearl Harbor, Colonel Parker op het idee komt voor een benefietconcert in Hawaï, De timing is perfect aangezien Elvis in Hawaï zal zijn voor de opnamen van zijn volgende film ‘Blue Hawaii.’
Op zaterdag 25 maart 1961 vliegt Elvis naar Honolulu, ook aan boord van het vliegtuig is comédienne Minnie Pearl die ook zal optreden tijdens het benefietconcert. Om 15.30 uur is er een persconferentie in de Carousel Room in het Hawaiian Village Hotel. De lokale pers is aanwezig maar ook 27 scholen uit Oahu, die vragen mogen stellen. Zoals steeds is Elvis gewillig om op alle vragen te antwoorden. De kwinkslagen van de Colonel tussendoor worden door de studenten op applaus en gelach onthaald.
Diezelfde avond treed Elvis op in de Bloch Arena in Honolulu. Het benefietconcert van Elvis brengt meer dan 65,000$ op voor het herdenkingsfonds, voor de bouw van het U.S.S. Arizona Memorial gebouw in Pearl Harbor.
In de Honolulu Star-Bulletin van vrijdag 23 maart 2001 werd het benefietconcert herdacht; ‘40 Jaar geleden zorgde Elvis voor ‘opschudding’ voor de Arizona Memorial.’
Op 25 maart 1961 gaf Elvis zijn eerste optreden na zijn legerdienst, en dan nog voor de marine. Presley trad op tijdens een benefiet in de Bloch Arena om het stilgevallen USS Arizona Memorial bouwfonds een duwtje in de rug te geven. Het is een gebeurtenis die veel te weinig in de kijker wordt geplaatst of herdacht, ook al kon een artiest bereiken wat admiraals, generaals of politici niet konden.
Meer dan duizend Amerikaanse matrozen vonden de dood in het slagschip toen een bom insloeg. Het schip zonk meteen en de lichamen werden nooit gevonden. Tientallen plannen werden op tafel gelegd om de bemanning van de Arizona te herdenken, het grootste verlies in de geschiedenis van de Amerikaanse marine, maar meer dan twintig jaar waren de militaire inspanningen vruchteloos. Hawaiiaanse journalisten riepen de hulp in van ander kranten. George Chaplin van de Honolulu Advertiser schreef zo’n 1500 brieven, waarin hij vroeg artikels te schrijven over de Arizona Memorial. (Chaplin was een W.O. II veteraan, die werkte op de redactie van ‘The Stars and Stripes,’ de officiële militaire krant.) De ‘Los Angeles Examiner’ beantwoordde het verzoek met een artikel en een van hun lezers was Elvis Presleys manager, Colonel Tom Parker. “De Colonel las in een krant van L.A. dat het Memorial bouwproject vast zat,” herinnert radio persoonlijkheid en concert promotor Tom Moffatt, een vriend van de Colonel, zich.
Volgens Ron Jacobs, in die tijd ook disk jockey bij KPOI, “was Parker, een W.O. I veteraan, die bij het V.S. leger was in Fort DeRussy in Waikiki en was hij verliefd op Hawaï.” “In november 1957 trad Elvis voor het eerst op in het Honolulu Stadium. Het is toen dat Tom Moffatt en ik, Elvis en Colonel Parker hebben ontmoet. We waren disk jockeys en de eersten die Elvis zijn platen draaiden. De Colonel had ons uitgenodigd om ceremoniemesters te zijn tijdens de concerten. Dat blijft een van de mooiste ervaringen uit mijn leven.” Het benefietconcert was ook een mogelijkheid voor Presley om terug te wennen aan live optredens. Presley kwam net uit het leger en had al een paar jaar niet meer opgetreden. Presley wou ook iets patriottisch doen voor zijn land na zijn legerdienst.
USS Arizona Memorial historicus Dan Martinez prijst de kranten voor het concept van de Memorial levende te houden. “Parker en Elvis gingen toch naar Hawaï, voor de film ‘Waikiki Beachboy’ (wat later werd omgedoopt naar ‘Blue Hawaii’). Dus dacht Parker dat het goede publiciteit was om het benefietconcert er voor te plannen, het zou meer dan 64,000$ opbrengen.” Maar er was een half miljoen nodig voor de Memorial. Toen was er al 250,000$ samengebracht, wat nog maar de helft was. “Er werd op den duur federaal geld gebruikt om het project af te werken, wat er op neer komt dat de belastingbetaler de andere helft heeft betaald,” zegt Martinez.
Het concert bracht niet alleen geld op, het maakte het publiek ook bewust dat er nood was aan een Memorial. Al het opgehaalde geld ging in het plannen en bouwen van de Arizona Memorial; Elvis werd ook niet betaald, zijn prijs van 25,000$ viel weg. “Ik geloof niet in half werk wat goede doelen betreft,” zei Colonel Parker. “Elvis zal geen cent ontvangen voor zijn werk deze avond.” “Parker stond erop dat wanneer je meewerkt aan een benefiet, de volledige winst naar het goede doel moet gaan,” aldus Moffatt. Zelfs Elvis kocht kaartjes. Colonel Parker en de admiraals kochten kaartjes voor de show om de opbrengst omhoog te trekken. “De Colonel zorgde ervoor dat er niemand de show gratis binnenkwam,” zei Moffatt. Veel kaartjes van 100$ werden verkocht en Presley kocht het eerste. De show was memorabel. “Doordat de show plaatsvond in een kleine indoor hal, was het gegil en geschreeuw nog luider dan in 1957, toen de shows in openlucht waren. Het was letterlijk een situatie waarbij je jezelf niet hoorde denken,” zei Jacobs. “De elektriciteit en opwinding die je die avond voelde kon je alleen bij een Elvis concert voelen. Ik stond verbaasd dat zo een kleine groep muzikanten zo’n krachtige muziek kon brengen.” Elvis stond op het podium met de meeste van zijn originele muzikanten met wie hij zijn eerste hits had opgenomen: D.J. Fontana op de drums, Scotty Moore op gitaar en de Jordanaires verzorgeden de achtergrondzang.
“Nog nooit had er zo’n grote benefiet plaats gevonden, en zeker niet door een rock ‘n’ roll zanger.” Ondanks zijn bijdrage, is er geen vermelding van het speciale Presley concert op de Arizona Memorial of in het bezoekers centrum. Er is juist een plaquette te zien waarbij Presley vermeld staat als een van de vele die bijdroegen aan de bouw van de Arizona Memorial. Alleen in de archieven van de Memorial zijn er o.a. foto’s te vinden, maar niets is openbaar tentoon gesteld.
“Moffatt en ik bleven bevriend met Colonel Parker tot hij enkele jaren geleden stierf,” verteld Jacobs. “Zijn grootste teleurstelling was dat Elvis nooit de officiële erkenning kreeg voor zijn bijdrage aan Hawaï, het land en de wereld. Persoonlijk vind ik dit ironisch en verkeerd. In tegenstelling tot vele artiesten en politici, hebben Parker en Presley nooit om een voorkeursbehandeling gevraagd en niet in actieve militaire dienst gegaan. Presley en Parker waren beide veteranen die hun land hebben gediend.”
(Amelia Burlingame, 14, die haar National History Day werk over het Presley concert schreef, droeg bij tot dit verhaal.)
Vier jaar na de benefiet, op 15 augustus 1965, terwijl hij in Hawaï was voor de filmopnamen van ‘Paradise, Hawaiian Style,’ brachten Elvis, Vernon en Colonel Parker een bezoek aan de afgewerkte Memorial en plaatsten er een klokvormig bloemstuk. Het bloemstuk was ontworpen door Colonel Parker en omvatte 1177 anjers, een voor elke militair die aan boord het schip was. Fotografen en reporters haasten zich ter plaatse om verslag uit te brengen, maar Elvis stuurde ze weg. Hij wou niet dat zijn bezoek aan de Memorial een publiciteitsstunt werd.
Op zaterdag 18 mei 1968 vloog Elvis samen met Priscilla, Lisa Marie en Charlie Hodge, de Gambills en de Espositos naar Hawaï. Daar bezocht Elvis Ed Parker’s karate kampioenschap in het Honolulu Center. Maar tijdens zijn bezoek bracht Elvis ook voor de tweede maal een bezoek aan de USS Arizona Memorial.
In maart 1977 was er terug een bezoek aan de Memorial gepland tijdens Elvis zijn vakantie in Hawaï. Het werd op de laatste minuut afgelast omdat Elvis met spoed terug naar Memphis moest. Hij had zand in zijn oog gekregen en Dr. Nick was bezorgd dat zijn hoornvlies beschadigd was, en stelde voor om thuis terug op krachten te komen voor hij de volgende week terug op tournee vertrok.
Bron; Elvis day by day / www. archives.starbulletin.com