Uniek reisverslag Las Vegas/Memphis 2007

In de weekkrant ‘De Wase Koerier’ verscheen onlangs een driedelige reeks over “Memphis 2007”. ElvisMatters-medereiziger Chris Hemelaer hield voor de weekkrant een dagboek bij over zijn ervaringen in Elvis Town. Zijn verslag begint in Las Vegas en eindigt in Zaventem. Hieronder lees je het integrale dossier.
[b]Maandag 6 augustus.
[-]Om 07.30 uur is iedereen present in de vertrekhal van Zaventem en krijgen we nog een envelop met de laatste richtlijnen en voor iedereen een T-shirt van de fanclub ElvisMatters, waar ik met veel trots lid van ben. Na de nodige formaliteiten en veel wachten wegens 1 uur vertraging stijgen we toch op richting USA rond 11.30 uur. Na een overstap in Atlanta landen we in Las Vegas om 18.00 uur plaatselijke tijd. Een bustochtje van 20 minuten brengt ons aan ons hotel, het Planet Hollywood, vroeger beter bekend als het Alladin Hotel. Even naar de kamer om uit te pakken en een verfrissende douche te nemen. Terug naar beneden om wat te eten. Het is nog vroeg op de avond maar door het tijdsverschil zijn we nu toch reeds 24 uur wakker, dus gaan we maar naar bed.
[b]Dinsdag 7 augustus.
[-]Reeds om 6 uur wakker doordat de biologische klok in de war is. Vanmorgen staat er een sightseeingtour op het programma. We komen voorbij een aantal plaatsen waar Elvis zou gewoond en verbleven hebben of die met Elvis in verband gebracht werden. Zo stoppen we telkens om foto’s te nemen aan volgende plaatsen : een huis waar Elvis nog zou gewoond hebben hoewel niemand van de club hier ooit iets over gehoord heeft, de Graceland weddingchapel, het Hilton Hotel waar hij in de 70’s 837 optredens gaf en het Hard Rock Café waar enkele kledingstukken van The King te bezichtigen zijn. Tussendoor komt er nog een nep-Elvis aan boord, ingehuurd door de gids die met ons naar het bekende Welcome to Las Vegas – uithangbord rijdt waar we allen met hem op de foto mogen. Volgens de gids is in Las Vegas 98% van de hotelkamers steeds bezet en blijft er ook geen enkel hotel langer dan 50 jaar staan. Een stad zonder zichtbare geschiedenis dus. Wel staan er 125.000 gokautomaten in Vegas op een totaal van 175.000 in gans Amerika en dat zullen we gezien hebben. In welk hotel je ook binnenstapt om een show te gaan bekijken, je moet altijd eerst door het casino voor je aan de showroom geraakt. ’s Avonds gaan eten in het Harley-Davidson Café waar de motoren voorbijglijden aan een lopende band en de muren volhangen van bekende personen die een Harley-Davidson motor bezitten.
[b]Woensdag 8 augustus.
[-]Een vrije dag die we beginnen met een uitgebreid ontbijtbuffet. Zo’n buffet heb ik nog nooit gezien, onmogelijk alles hier op te noemen maar ik heb daar zelfs pannenkoekjes zien flamberen om 9 uur ’s morgens. Dat de Amerikanen een aparte eetcultuur hebben is hier weer eens bewezen. Na het ontbijt vertrekken we naar “de strip”. Dit is de hoofdstraat van Vegas waar het ene hotel naast het andere staat, het ene al wat gekker van uitzicht dan het andere. Ook speciale winkels komen we tegen. Een drie verdiepingen tellende shop alleen met m&m’s spullen gevuld. Hier kan je keuze maken uit een 60-tal kleuren m&m’s. Waanzin. Verder passeren we het MGM-hotel waar een grote vergulde leeuw als uithangbord dient en met groot bedoel ik dus ook héél GROOT. Aan het New York, New York – hotel staat een kopie van het vrijheidsbeeld, liggen enkele boten van de New Yorkse brandweer te spuiten en ligt er nog een brug nagemaakt. Aan het Bellagio is er om het half uur een waterballet op muziek met fonteinen die volgens mij zeker 20 meter hoog spuiten, indrukwekkend. Bij Paris-Las Vegas staat er een heuse Eiffeltoren waar je de lift kan nemen om boven te gaan eten en ook een Arc de Triomphe die niet moet onderdoen voor het originele exemplaar. Het Luxor hotel is dan weer in de vorm van een piramide, met de bijhorende sfinx aan de ingang en zo kan ik nog wel enkele bladzijden vullen met voorbeelden. ’s Avonds hebben we nog een show gaan bekijken genaamd Legends in Concert. Imitatoren van Jerry Lee Lewis, The Blues Brothers, Gwen Stefanie en als laatste ook Elvis. Mooie show voor slechts $32.
[b]Donderdag 9 augustus.
[-]Vroeg uit de veren want om 6 uur vertrekt de bus voor een vlucht over de Grand Canyon. Na een uurtje komen we aan op het vliegveld waar we inchecken voor een klein tweemotorig vliegtuigje met 20 zitplaatsen. Prachtige foto’s genomen van een ongerept stuk natuur en na een uur weer veilig geland. In de namiddag nog wat gaan shoppen op de strip, op tijd gaan eten en klaarmaken voor de avondshow. Vandaag hebben we gekozen voor Hans Klok, een Nederlandse illusionist à la David Copperfield, die er ook nog Pamela Anderson bijgehaald heeft. Prachtige vertoning en vermits alles doorgaat in ons hotel, Planet Hollywood, moeten we niet ver lopen. Na de show nog een glaasje gedronken en dan naar bed want morgen vliegen we naar Memphis, een saaie dag, maar ja, het is toch voor Memphis, Elvis-town dat we gekomen zijn. Ik kijk er al naar uit.
[b]Vrijdag 10 augustus.
[-]Vroeg uit de veren want reeds om 5 uur vertrekt de bus richting luchthaven voor onze vlucht naar Memphis. Daar aangekomen wacht ons nog een korte busrit van een half uurtje en rond 17 uur stappen we uit aan ons hotel in Memphis. Meteen valt op dat de hitte hier vochtiger is dan in Vegas, zodat we hier wel zullen zweten, hetgeen we in de woestijnstad eigenlijk niet gedaan hebben. Vlug naar de kamer, alles uitpakken, een verfrissende douche en terug naar beneden voor een eerste verkenning downtown Memphis. In Beale Street, de bekendste straat van Memphis waar de bluesmuziek ontstaan is, valt meteen de gezellige sfeer op. De straat is verkeersvrij en dus kan je zonder risico’s rondlopen. Het ene café-restaurant naast het andere en in of aan elke zaak een groepje muzikanten dat de beste blues naar voor brengt. We proeven nog even van de lekkere spare-ribs en gaan dan naar bed want het was een lange dag en morgen moeten we weer vroeg uit de veren.
[b]Zaterdag 11 augustus.
[-]Om 9 uur vertrekken de 3 bussen aan het hotel om de 115 ElvisMatters-leden de stad Memphis te leren kennen : City-Tour dus. We starten aan het toeristisch infocentrum waar een groot standbeeld van Elvis op ons wacht. Hier worden door menig lid veel foto’s geschoten. Verder gaat het langs de Sun-studio’s die we later deze week nog zullen bezoeken naar Poplar Tunes, de platenwinkel waar Elvis in zijn jeugd zelf platen kocht van zijn idolen. Hier wordt halt gehouden en kan iedereen foto’s nemen of een souvenirtje kopen want de winkel is open vandaag. Via Humes High School, de middelbare school waar Elvis de lessen volgde, gaat het naar Overton Park Shell. Hier deed Elvis een van zijn eerste optredens in de jaren 50 samen met Scotty Moore en Bill Black. Achteraan het podium is een grote schelp uitgehold, dit om het geluid naar het publiek te sturen aangezien er toen nog niet veel met versterkers gewerkt werd. Alles ging door in open lucht en de houten banken zijn nog uit die tijd denk ik. Ze kunnen alleszins een laagje verf gebruiken. Een van onze begeleiders weet te vertellen dat dit stukje geschiedenis reeds bedreigd werd met afbraak maar dat Elvisfans dit hebben kunnen tegenhouden. Verder gaat het naar Audubon Drive, hier staat het huis dat Elvis kocht met de eerste opbrengsten van platencontract en optredens. Het ligt in een betere buurt en de buren zijn nu, net als vroeger niet erg tevreden met de horden fans die hier stoppen om een foto te nemen van het huis. We rijden verder naar Elvis Presley Boulevard, de straat waar Graceland ligt en die al naar Elvis genoemd werd toen hij nog leefde, ergens rond 1972. Graceland rijden we voorbij aangezien we daar morgen een hele dag doorbrengen. Zo komen we aan het Forest Hill Cemetry, het kerkhof waar Elvis eerst werd bijgezet bij zijn moeder voor ze enkele maanden later allebei werden overgebracht naar Graceland, waar ze nu begraven liggen samen met zijn vader en grootmoeder. De stormloop naar het mausoleum op Forest Hill was te groot zodat Elvis’ vader toestemming kreeg voor de herbegraving in de meditation garden, iets wat zeer uitzonderlijk gebeurt. Via de Stax-studio’s, waar Elvis enkele LP’s opnam rijden we verder naar het Lorraine Motel. Hier werd in 1968, tijdens een toespraak Martin Luther King vermoord. Op die plaats staan nu nog 2 Caddillac’s, zoals ze er toen stonden. We stappen weer de bus op om te eindigen aan het Orpheum Theatre. Dit is een Theater-Bioscoopzaal die Elvis meerdere malen volledig afhuurde om met heel zijn gevolg rustig enkele films te kunnen bekijken zonder te worden lastiggevallen door fans. Tijdens de middagpauze eten we in het Arcade Restaurant, het oudste restaurant van Memphis leert ons het uithangbord. Hier zitten we aan een tafel waar ook Elvis nog zou gezeten hebben, we zullen het maar geloven zeker ! In de namiddag zijn we vrij en maken we van de gelegenheid gebruik om kaartjes en postzegels te kopen. Nog wat shoppen en rondhangen op Beale Street en een lange vermoeiende dag loopt weer op zijn einde. Op tijd in bed want morgen is het D-Day voor de Elvisfan : het bezoek aan Elvis’ residentie : Graceland.
[b]Zondag 12 augustus.
[-]De dag begint met een typisch Memphis-ontbijt, betaald door ElvisMatters, in ontbijtrestaurant Bon Ton. Héérlijk! Om 9 uur de bus op voor een ritje van 25 minuten tot Graceland. De gereserveerde tickets liggen klaar aan de kassa. Rond 11.30 uur is het onze beurt om in het shuttle-busje te stappen dat ons naar de voordeur van Graceland brengt. Daar krijgen we nog een korte uitleg over hoe de audio-apparatuur werkt die elk van ons rond de nek krijgt gehangen. Dan betreden we het huis en met Nederlandstalige uitleg in de hoofdtelefoon worden we alle kamers doorgegidst. Je weet niet waar eerst kijken en de fotocamera’s klikken dan ook constant. Flitsen is hier echter niet toegelaten. Van het salon door de eetkamer, via de keuken naar de T.V- en biljartzaal, langs de Jungle Room naar de garage, overal staan items opgesteld zoals o.a. een wapelcollectie, de trouwkledij, het bureel, baseballkledij, karatekimono, het zadel van zijn paard en ga zo maar verder. Via een korte wandeling over het tuinpad kom je weer binnen in een aantal gangen waar foto’s en spullen te zien zijn van de jaren 50, de legerperiode, de filmperiode in de jaren 60, heel veel gouden en platina platen tegen de muur en op het einde een vitrinekast met de kostuums uit de bekende ’68 Comeback Special. Als we hier buitenkomen staan we aan het zwembad. Verder gaat het naar de Racquetball Building, vroeger gebruikt als sportzaal, nu hangen de muren vol met gouden platen en staan er enkele podiumpakken tentoongesteld. Hier staat ook het pak uit mijn favoriete show tentoongesteld, nl het Aloha from Hawaii-pak. Terug buitengekomen gaat het naar de Meditation Garden, de laatste etappe in ons bezoek aan het landgoed. Dit is dus de begraafplaats waar achtereenvolgens moeder Gladys, vader Vernon, Elvis zelf en grootmoeder Minnie Mae begraven werden. Dit is ook de enige plaats die gratis te bezoeken is daar men wettelijk gezien geen inkom mag vragen voor een begraafplaats. Op weg naar de uitgang passeren we aan weerszijden van het pad tientallen bloemstukken, geschonken door fans maar ook en vooral door fanclubs. Ook van onze club is een bloemstuk neergezet, aangekocht met de vrije gift van elk lid. Nu gaat het met het shuttlebusje terug naar de overkant, waar we nog enkele uren zoet zijn met allerlei zaken waarvoor in Graceland zelf geen plaats is. We beginnen bij de vliegtuigen. Eerst de Lisa Marie, een Jet met 96 passagiersplaatsen, gekocht voor $250.000 en heringericht voor meer dan $800.000. Een salon, een eetkamer, een slaapkamer, een badkamer, noem maar op, alles is aanwezig. In plaats van 96 kunnen er nu nog amper 15 passagiers meevliegen. Het tweede, The Hound Dog II Jet Star, is veel kleiner en werd dan ook vooral gebruikt door manager Colonel Tom Parker om tijdens de tournees steeds een dag vroeger ter plaatse te zijn om de zakelijke kant te regelen. Col. Parker was eigenlijk een geëmigreerde Nederlander die Dries Van Kuyck noemde. Verder gaat het naar het automobielmuseum waar onder andere de pink Caddillac staat die Elvis kocht voor zijn moeder. Ook enkele Harley-Davidson motoren en een paar wagens die in één van de films gebruikt zijn, kunnen we hier bekijken. Dan is er ook nog het Sincerely Elvis Museum, hier zijn het vooral podiumpakken die opgesteld staan. Prachtige stukken maar achter glas en zonder flits moeilijk te fotograferen. Onze tocht door Graceland zit er op. Met zere voeten en een toestel vol foto’s nemen we de taxi naar Beale Street en drinken nog een pintje voor het slapengaan.
[b]Maandag 13 augustus.
[-]Weer om 9 uur de bus op voor een rit van 4 uur naar Country-stad Nashville. Hier bezoeken we een Country&Western museum waar ook Elvis regelmatig te zien is. Andere bekende namen : Johhny Cash, Tammy Whynette, Dolly Parton, Kenny Rogers, Everly Brothers en ga zo maar door. Na het middagmaal gaat het naar de beroemde studio B van RCA Viktor. Hier zijn duizenden hits opgenomen en krijgen we een interessante rondleiding door de gids. Aan het einde bezoeken we de studio zelf en mogen we foto’s nemen aan de piano waarop al die hits gespeeld zijn. Terug de bus in voor alweer 4 uur rijden. Alweer een lange en leerrijke dag meegemaakt en dus tevreden naar bed voor een verkwikkende nachtrust.
[b]Dinsdag 14 augustus
[-]Vandaag staat er niets op het programma, een vrije dag dus. Rond tien uur vertrek ik helemaal alleen voor een dagje “we zien wel”. Aan Beale Street neem ik een gratis shuttle-busje naar Graceland waar ik enkele gift-shops bezoek, souvenirwinkeltjes dus. Wat je hier allemaal ziet, je hebt ogen te kort : van sleutelhangers over porselein naar de boeken en via de CD’s langs de T-shirts naar ingekaderde gouden platen en foto’s, handtassen, waaiertjes, en alles met de beeltenis van Elvis uiteraard. Bepakt met enkele tassen, ja hier zijn de plastic zakjes nog niet verbannen, keer ik terug met het pendelbusje richting Beale Street. Ook hier doe ik nog enkele souvenirwinkeltjes aan maar nu moet ik toch echt stoppen want de valies gaat te klein worden. Terug naar het hotel om uit te pakken en in de valies mooi terug in te pakken. Om 19 uur moeten we aan het Elvis-standbeeld aan Beale Street zijn voor een groepsfoto met de hele groep in ons ElvisMatters T-shirt. Prachtig gezicht, zo’n 120 mensen in het geel ! Ook de VTM-camera duikt hier weer op en enkele mensen worden geïnterviewd. Na het eten gaan we naar Alfred’s Café. Voor de prijs van $10 mogen we binnen en we zullen het ons niet beklagen. Hier treedt vanavond James Burton op samen met zijn zoon en nog enkele andere muzikanten. James is de leadgitarist die van ’69 tot ’77 alle concerten van Elvis meespeelde en natuurlijk ook in de studio meewerkte aan de opnames. Hier is hij misschien beter bekend als de gitarist die vorig jaar denk ik op bezoek was bij Franki Daelman van The Guitare Village uit Meerdonk. Een spontaan en aangenaam man die voor onze club reeds meermaals optredens verzorgde en ook nu in september weer met de hele Elvis Road Show te bewonderen is in de Elisabethzaal in Antwerpen. Aan ambiance geen tekort en het wordt dan ook heel laat eer we te voet naar het hotel weerkeren.
[b]Woensdag 15 augustus
[-]Weer een drukbezette dag vandaag. Om 9 uur vertrekt de bus reeds naar de sportzaal van Kang Rhee, de Meester die Elvis les gaf in Karate en Taekwondo. Hier krijgen we een korte uitleg van de Meester zelf en mogen we allemaal met hem op de foto. Daarna kunnen we ook hier weer foto’s kopen waarop hij met Elvis prijkt en die hij dan in schoonschrift ondertekent. De Dollars blijven rollen, maar het is toch een heel vriendelijke man en hij neemt ook de tijd voor een praatje. Terug naar het hotel waar we vrije tijd krijgen tot 16 uur. Dan krijgen we spareribs aangeboden door de fanclub in het Hard Rock Café, waar de hele bovenverdieping voor ons werd gereserveerd. Heel deze verdieping is ook aan Elvis gewijd en de fototoestellen kunnen dus weer gretig hun werk doen. Gitaren, kledij en vooral veel foto’s van ons idool hangen hier tegen de muren. Op de TV-schermen wordt mijn favoriete Aloha from Hawaii-show getoond
en de ribs zijn van goede kwaliteit. Voor herhaling vatbaar. Terug naar het hotel voor een kleine siësta want om 19 uur vertrekken we weer richting Graceland voor de Candlelight Vigil. Hier zijn volgens schattingen 70 à 80.000 fans samengekomen voor een Elvis-hulde met kaarsjes. Eerst zijn er enkele toespraken afgewisseld met muziek. Dan schuift iedereen geduldig aan om door de Graceland-Gates, langs het pad omhoog tot aan de Meditation Garden te komen en het graf te groeten. Het is bloedheet, onze ElvisMatters T-shirts zijn doorweekt maar de sfeer en de samenhorigheid onder de fans geeft zo een warm gevoel dat je dit aan een niet-fan met geen woorden kan uitleggen. 10.000den kaarsjes die de lucht ingaan (niet iedereen kon er één bemachtigen) terwijl “If I can dream” door de boxen galmt, het doet iets met een mens. Om 20 uur zijn we beginnen aanschuiven en rond 4.30 uur in de morgen zijn een 20-tal clubleden aan het graf gepasseerd. Hier was ik echter niet meer bij daar ik wijselijk de bus neem rond middernacht. De volgende dag is alweer een zware dag en de voeten beginnen het te weten.
[b]Donderdag 16 augustus
[-]Vroeg opstaan, het begint zwaar te wegen, maar vandaag zullen we weer veel zien en dat maakt het de moeite waard. Om 9uur stappen we al uit de bus aan de Sun Studio’s. Hier krijgen we een korte rondleiding door een gids (het is hier dan ook maar een voorschoot groot) maar hier is volgens velen de Rock&Roll ontstaan. Elvis kwam hier voor $3 een plaatje opnemen voor de verjaardag van zijn moeder, hoewel die pas een half jaar later verjaarde en zij zelfs geen platenspeler hadden. De secretaresse van Sun, Marion Keisker noteerde zijn naam en telefoonnummer en haalde die een klein jaar later weer boven. Elvis werd gevraagd voor een studiosessie met Scotty Moore op gitaar en Bill Black op bas. “That’s all right Mama” werd opgenomen door Sam Philips, door de DJ van een lokaal radiostation meegenomen en nog die avond enkele malen gespeeld. En al de rest is geschiedenis. Andere grote artiesten die hier begonnen zijn o.a. Roy Orbison, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Johhny Cash en ga zo maar door. Langs de gift-shop worden we naar buiten geleid waar we nog enkele foto’s nemen en terug de bus instappen richting Tupelo. Dit is het geboortedorp van Elvis dat zo’n 2 uur rijden verder ligt. In Tupelo aangekomen stoppen we aan een tankstation waar een politieauto en 3 zwaantjes staan, gemotoriseerde agenten op Harley-Davidson zoals de iets ouderen onder ons ze zich wel herinneren uit CHiPS. De voorzitter, die op een andere bus zit komt onze bus opgestapt en vraagt of iedereen zijn paspoort bijheeft daar we de agenten moeten volgen, waarschijnlijk voor een identiteitscontrole. Dit was echter maar een afleidingsmanoeuvre want we krijgen hier een heuse escorte. Aan elke zijstraat worden de auto’s tegengehouden zodat onze bussen vrijgeleide krijgen en overal zomaar doorrijden. Achtereenvolgens bezoeken we hier de lagere school, de Tupelo Hardware Co., (de winkel waar Gladys de eerste gitaar kocht voor haar zoon), en tenslotte het geboortehuis. Dit is een houten tweekamerwoonst waar je in 2 minuten weer buiten staat. Verder werd er nog een kapel bijgebouwd, de onvermijdelijk gift-shop natuurlijk en sinds enkele jaren staat hier nu ook een standbeeld van de 13-jarige Elvis. Nog snel een drankje nemen en weer de bus in voor een 2 uur durende rit terug naar het hotel in Memphis. Even opfrissen en weer weg voor wat toch ook één van de hoogtepunten van deze reis moet worden : Elvis, The Concert, waarschijnlijk voor de laatste keer. The Concert is een liveshow gebracht door de originele muzikanten en dit met videobeelden op een groot scherm en de stem van Elvis uit vroegere shows. Je ziet dus Elvis op het scherm en hoort zijn stem door de boxen maar al de rest is live gebracht. De TCB-band, The Sweet Inspirations, The Jordanaires, The Imperials, The Stamps Quartet, 50’s drummer D.J. Fontana en natuurlijk het groot orkest van dirigent Joe Guercio. Dit alles gaat door in het FedEx Forum, een grote evenementenzaal waar NBA basket wordt gespeeld en die te vergelijken is met het Antwerpse sportpaleis, maar dan veel groter, zoals dat in Amerika met alles is. We krijgen een prachtshow te zien. Het begint met een videovertoning van Elvis die zich aankleedt in Graceland, met 2 begeleiders in een helikopter stapt en landt op het dak van het FedEx Forum. Dan wordt hij op het doek geprojecteerd alsof hij levend het podium opstapt. Kippenvel. Er volgt muziek uit elke periode, van de 50’s over de filmperiode met nummers als Viva Las Vegas, Jailhouse Rock, Bossa nova e.d. naar de ’68 Comebackspecial en zo verder naar de jaren 70 tot aan het einde in 1977. De songs volgen elkaar in snel tempo op en voor we het beseffen is het alweer voorbij. Snel naar buiten want om middernacht start er nog een tweede concert waarvoor we echter geen tickets gekocht hebben aangezien we morgenvroeg om 7 uur in de luchthaven moeten zijn om huiswaarts te keren. Vlug naar bed dus maar.
[b]Vrijdag 17 augustus.
[-]Schone liekes duren niet lang zegt het spreekwoord en dit kan ik enkel maar beamen. We vliegen weer huiswaarts, terug met een tussenstop in Atlanta en een wachttijd van 5 uur. Veel tijd dus om wat te lezen of I-pod te luisteren. Om 17.45 uur plaatselijke tijd stijgen we op richting Brussel waar we zaterdagmorgen om 8.30 uur landen. Koffers ophalen, pascontrole passeren, alles verloopt vlot. Familie begroeten, afscheid nemen van de medereizigers en de valiezen in de wagen laden om naar huis te rijden. Snel de souvenirs uitpakken en naar bed want de jetlag laat zich al gevoelen. Het was kort maar het was prachtig en we hebben op weinig tijd heel veel gezien en meegemaakt. Dit was voor de echte Elvis-fan een reis om van te dromen, voor mij is de droom uitgekomen, en dit nemen ze me zeker al niet meer af. Bedankt ElvisMatters voor een onbeschrijflijke fan-reis!
Chris.